Von Maria Magdalena Widmann aus ihrem Gedichtebuch "So siegs i"
S`Jagern is a Leidenschaft, des auf da Welt vui Leiden schafft, ob Reh, ob Gams, ob Hirsch, oiwei san D`Jaga auf da Pirsch.
Do hoasst`s oiwei mei is des schee, blos i kon des gar ned versteh. Weil oft gäd´s blos um de Trofäe und ned um an Schutz, vo Woid, Fuchs und Reh.
Auf Gottes Geschöpfe schiassn`s wia wuid und na wead a nu gschaugd, wea am meistn dazuid.
Wos machts ihr mit de Viecha und mit da Natur, lang schaugd da Herrgott do fei nimma zua.
Sog Jaga gibt’s garnix anders ois wias schiassn? d´Hasn, Dachs und Wuidsau miassns biassn.
I hoff mit dera obknoiarei, is hoffentlich jetzt boid vorbei.
Natur dad se scho seiba richtn, da brauchts koan Jaga ned dazua, d´Menschheit duad se seiba vernichtn, do schaugn dann d`Reh und Wuidsei zua.
Wia hoasts, so schee,Weidmanns Heil, Weidmanns Dank, ja is de Menschheit scho so grang, dass ned merkt wos orrichtn duad, in de Schöpfung eigreiff`n, des is ned guad.
Do wead dann umananda gschdrin, soid mas Wuid fuadan oda ned, aba d´Hauptsach is ja der Gewinn.
Na schimpfns dass s`Wuid duad olles dafressn, des is ja koa Wunda de deans ja üban Winta mestn.
Dass ja schee foaschd san wenns wieda aufgäd mim jogn. S`Wuid brauchd de Fichtn, zum vadaun, dass des, wos gfuadad wead, bessa verdrong
Seid Jahren is des scho des gleiche Gfrett, i sog de Reh und Hirsch brauchan an Jaga ned.
|
 |
 |